حضرت عشق، دیشب صدای پایت را بر بام خیالم شنیدم. آمده بودی آرزوهایم را بخوانی؟! نگو که تو نبودی؛ رد پایت تمام خیابان‌ها را سپید کرده است.

آرام‌ گرفته بودم از نقش خیالی شیرین که در میان جانم پنهان بود و پیدا. آن شب، به هوای نورباران دل پرغم سپهر، مهر ستاره را در قلب شب نشاندم و خود به تماشا نشستم از دور... . و صد حیف که نمی‌دانستم؛ نمی‌دانستم که زمین چرکینِ زیر پای آسمان، استاد خوبی‌ست برای درس‌های بد! امتحان تمام شد و امروز، من نه برای ستاره منشأ نورم و نه برای شب امیدی در ظلمات. اینجا پایان کار من است. باید رخت بربندم و بروم. در پردۀ نمایش ستاره و شب، مهتاب فقط سیاهی‌لشکر است.