قبل‌ترا که عجول بودم واسه بزرگ‌شدن، گاهی به این فکر می‌کردم که آدم وقتی الفبا و عددا رو یاد گرفت، می‌تونه خودش هر کتابی رو بخونه و همه‌چی رو یاد بگیره؛ پس دیگه نیازی نیست مدام حاضرغایب بشه پشت نیمکتای تنگ کلاس! به‌خیالم، هرکسی می‌تونست با همون حروف و رقم کاغذی بره دنبال هرچی که می‌خواد بدونه و بخونه!

اما خیلی زود فهمیدم بعضی حرفا رو نمی‌شه با حروف جا داد توی جمله‌ها و کتابا! خیلی زود حسابم خوب شد؛ اون‌قدر که تونستم با چشمای خودم ببینم و دودوتاچارتا کنم که چجوری اوستای حساب‌کتاب زندگیم اون‌همه «بخون، بنویس...»ِ ترکه‌های تر بالای سر دبستانمو ضرب‌در صفر کرده و به‌جاش یه دنیا توان گذاشته تو دل کوهای پشت سرم تا سایۀ بی‌نهایتشون محو کنه خط‌خطیا و اشتباهامو!

کوه یا... ! واژه‌ش هرچی باشه، معنیش واسه من فقط می‌شه معجزه! اینکه یه نفر توی زندگیت باشه که  بتونه رقم روح تو رو بزرگ کنه؛ یه نفر که وسعت الفباتو تا گرمی «حضور» امتداد بده و یادت بده گاهی می‌شه به‌جای «یکی بود، یکی نبود» اول قصه، خیلی پررنگ فقط بنویسی «یکی هست»!